Isteydi: Mga diskursong nabuo sa tambayan

Thursday, December 15, 2005

(3/30/05)

Isang taon na naman ang lumipas, taon na aking inakala na sa wakas ay nagkaroon na rin ng kabuluhan ang aking buhay, mali pala ako, wala pa rin palang nagbago sa akin. Kung ano ako dati, ganun pa rin pala ako. Parang isang ligaw na kaluluwa na di malaman kung saan lalaboy, parang isang damo na hindi malaman kung saan tutubo, at parang isang ulol na aso na hindi malaman kung sinong bata naman ang bibiktimahin. Ang daming nag-aakala na naisaayos ko na ang buhay ko, buhay na dati’y walang direksiyon, buhay na dati basta nabubuhay na lang. Oo, matatawag mo itong maayos kung ito ay ikukumpara mo sa mga taong walang ginawa buong-araw kundi tumambay at makipagtsismisan, pero kapag tinitignan ko ang sarili ko, lalo kong nakikita na hindi pa rin nagbabago si Ako.
Marami na kong nagawa na animo’y magsisilbing batayan upang masabi na ako ay naging responsable at produktib na nilalang ng mundong ito. Andiyan yung ako’y nagtrabaho, naging independent, nag-aral ulit, nagturo, tumulong, sumunod sa mga iba’t-ibang patakaran, at kung anu-ano pa. Pero bakit parang walang kabuluhan lahat. Bakit parang paulit-ulit lang ang buhay, malungkot, tapos naging masaya, tapos malungkot ulit, tapos masaya na ulit, at paulit-ulit hangang sa ang tao ay magsawa na maging malungkot at masaya at ihinto na lang ang kaniyang paghinga.
Oo, nag-aaral ako, di nga lang siguro katumbas ng dedikasyon ng iba. Pumapasok araw-araw, minsan liliban, minsan makikinig, minsan makulit, minsan tahimik, minsan nangongopya, minsan nagpapakopya, minsan interesado sa suheto, minsan nababato. Pero ano kaya mangyayari sa akin pagkatapos nito? Kaya siguro ako nangangamba at natatakot, baka kung saan na lang kasi ako pulutin pagkatapos nito. Baka matulad ako sa milyun-milyong estudyante na nakipagbunuan ng utak sa kolehiyo, sumuong sa sanga-sangang trapiko, nagpuyat at nagsunog ng kilay, para lang maging isang sertipikadong tambay.
Ano ba ang bukas na naghihintay sa akin? Magiging sino ba ako sa hinaharap? Sana parang dvd na lang ang buhay para pwede ifastforward. Para hindi ko na madaanan ang mga panahon na sa parang ang lahat ay walang kabuluhan. Para pwede ko iislomo yung mga magandang parte para mas matagal ko maranasan. At para pwede ko balikan yung mga oras na naging kuntento at masaya ako.
Hindi ko talaga alam, minsan nalilito ako, at kadalasan nagsasawa na ako mag-isip ng mag-isip ng tungkol sa naghihintay na kinabukasan. Malamang makakatapos na rin ako ng kolehiyo sa wakas, at kapag sinwerte, magkakaroon ng trabaho. Pero hanggang dun na lang ba ang dahilan bakit ako ipinanganak? Para magtrabaho, tapos makaipon, tapos tumanda, tapos madedo, tapos ibuburol at iiyakan, tapos magpapatrapik dahil sa ihahatid ako sa sementeryo, tapos bibigyan ng trabaho ang maga supulturero, at magiging pataba sa lupa.
Sana sa susunod na taon makita ko na talaga kung magiging sino ako pagdating ng panahon. Yun tipong may pinanghahawakan na akong titulo o kaya magkaroon man lang ng kaunting silbi sa buhay bukod sa pagpasok, pagyosi, at pag-inom. Sana maisakatuparan ko kung ano man ang maging pangarap ko. Sana magkaroon ng saysay lahat ng ginagawa ko ngayon. Hindi ko naman ninanais na maging sikat at kilalanin ng kung sinu-sinong award-giving bodies, ang gusto ko lang ay masabi ko sa sarili ko na sa tinagal ko sa mundong ito, nabuhay rin pala ako.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home