Isteydi: Mga diskursong nabuo sa tambayan

Thursday, December 15, 2005

TORPE

Pag-ibig, isang salitang karaniwang naririnig, isang emosyon na maraming nakararamdam, isang parte ng buhay na mahirap iwasan, at isang bagay na mahirap ipaliwanag. Ito ay dumadapo kung kanino man, walang pinipili mapabata man o matanda, may pinag-aralan o wala, lalake o babae, estudyante o empleyado, mahirap man o mayaman. Kahit sino ay hindi ito kayang pigilan, oras na maramdaman ito ay walang kayang gawin kundi unti-unting mahulog pa lalo rito. Minsan ay masaya, minsan ay masakit, minsan ay napakahirap. Masaya ang umibig, ang umibig ng walang kapantay. Napakasaya kasing isipin ang taong mahal mo, hindi mo kasi kayang mapagod na panataliin siya sa isipan mo, at madalas mas ninanais mo pa na naroroon siya kahit hanggang sa pagtulog. Dahil sa pag-iisip nagsisimula kang mangarap, mangarap ng mapunta sa alapaap ng walang hanggang pag-iibigan. Tila ay nasa loob ka ng isang pelikula, napapaloob ka sa mga senaryong talagang nakakapagpapakilig at nakakapagbigay buhay sa iyo.
Itong mga nakaraang araw ako ay naging isang saksi ng isang napakatinding pag-ibig. Lubos na pagmamahal ng isang tao na ng una ay aking pinagtatawanan, aking kinukutya, ngunit ngayon ay aking kinabibiliban. Pag-ibig na siyang dahilan kung bakit siya ay nagpapakatanga, nagpapaalila, at nagtitiis. Pag-ibig na siyang nagpalimot sa lahat ng sakit at kabiguan, na siya ring unti-unting dumurog sa kanyang mga pangarap. Pag-ibig na siyang nagbigay kulay ng buhay noon, na siya ring unti-unting kumikitil nito. Pag-ibig na siyang nagsilbing apoy para sa mainit na pagkakaibigan, na siya ring unti-unting lumalamon sa buo niyang pagkatao.
Noon ay kitang-kita ko sa kanya ang saya, ang saya na dulot ng pag-ibig. Punong-puno siya ng sigla, marahil dahil sa kanyang kasabikan na muling makasama at makausap ang kanyang pinakamamahal. Tila ay hindi kayang alisin ang ngiti sa kanyang mukha, ngiti na nag-ugat sa pag-ibig. Sa bawat panunukso namin ay hindi niya maiwasan mamula na siyang lalong nagpatotoo sa kanyang nililihim na pagtingin. Pagtingin na siguro ay matagal na niyang tinatago ngunit lalong lumalalim. Kitang-kita sa kanyang mga kilos na talagang hindi lamang basta kaibigan ang turing niya sa kanya, ngunit ay isang lihim na pangarap na sana ay ibigin rin siya ng kanyang pinakamamahal. Minsan nga natanong ko sa kanya kung bakit hindi pa niya ipagtapat, wala naman sigurong masama dahil siguro ay may ideya na rin ang kanyang pinakaiibig sa kanyang tunay na nararamdaman. Sinuklian niya lang ako ng ngiti at sinabi na hanggang magkaibigan lang talaga sila. Ako ay nagulat sapagkat inakala ko na nililihim lamang nila sa isa’t isa ang kanilang nararamdaman at naghihintay sa tamang pagkakataon, pagkakataon na handa na silang harapin ang katotohanan na ang kanilang pagiging matalik na pagkakaibigan ay namunga na sa isang malalim na pag-ibig. Ako ay napaisip, marahil ay napahanga, alam ko kasi na hindi niya ginagawa ang mga bagay na iyon dahil sa magkaibigan lang sila, alam ko na mahal na mahal niya na siya. Kitang-kita ko ang kanyang pagtitiis, saksi ako sa mga panahon na ipinaparamdam niya kung gaano na kalalim ang kanyang pagmamahal. At ngayon ay nalaman ko na wala siyang hinihintay na kapalit. Ipinakita niya na sapat na para sa kanya ang iparamdam niya na mahal niya siya.
Sa kasamaang palad, nagkamali siya. Kahit na pilit niya isiniksik sa kanyang isipan na hindi siya naghihintay na masuklian rin ng pag-ibig, alam kong nasaksaktan siya na siya ay nasa piling na ng iba. Tila ay nilimot na siya nito, iniwan sa isang sulok, inisantabi. Kinalimutan ang mga panahon na pinagsamahan nilang dalawa, nilimot ang mga ngiti at tawa, ibinasura ang kanyang pag-ibig. Kitang-kita sa bawat ngiti at tawa nila ay unti-unting nagdurugo ang kanyang puso, unti-unting dinudurog ang kanyang pagkatao. Alam ko na tuwing magkasama sila ay lihim siyang nagmamasid at nangangarap sa isang tabi na siya na lang sana ang nasa posisyon na iyon. Alam ko na siya ay nanghihinayang ngunit hindi nagsisisi. Alam ko na siya ay nasasaktan ngunit pinipilit na maging masaya para sa kanya.
At ako ay hindi nakatiis, nilapitan ko siya at sinabi na sayang ang mga pagkakataon na kanyang pinaalpas, pagkakataon na sana siya ay napasakanya, pagkakataon na sana siya ay puno ng ligaya imbes na lungkot ang kanyang naramramdan ngayon, siya sana ay punong-puno na ng walang katumbas na ligaya. Isa lang ang nasabi niya, masaya ako para kanya, at masaya ako para sa sarili ko dahil alam ko na kahit nalulungkot ako, siya pa rin ay mahal na mahal ko. Sa bawat luha at pighati ko ngayon, ito ay napapalitan ng saya at ngiti sapagkat alam ko na siya ang dahilan ng lahat ng ito.
At ngayon ko lang naintindihan, at ako ay nagsimulang mangarap na sana ay ako na lang ang nasa posisyon niya, isang sitwasyon na nababalot ng misteryo ng pag-ibig

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home