Isteydi: Mga diskursong nabuo sa tambayan

Wednesday, February 22, 2006

Magbalik ka!

Kay tagal ko nang hindi nagsusulat. Hindi naman sa tinatamad ako o nawalan ng gana pero tila hindi ako makahanap ng magandang panahon para magsulat. May hinihintay kasi akong tamang tiyempo. Hindi ako yung tipong mapapasulat kasi kailangang magsulat. Mas gusto ko yung may drama, yung tipong inspirado ako kaya ako nagsusulat. Mas trip ko din iyong may beer na kasama. Nasanay kasi ako na itinutulak ng espiritu ng alak, iyong tipong San Miguel na ang nagsusulat. Mas mabilis kasi ako makatapos ng akda kapag nasa ganoon akong estado. Mas gusto kong beer at yosi ang kasama ko kaysa kape at yosi (iyong parang nasa mga pelikula) habang nilalapat ko ang mga letra. Mas tumatakbo kasi ang isip ko pag ganoon. Nagiging mas malawak ang aking mga pananaw at sa tingin mas nagkakaroon ng kaluluwa ang aking mga isinusulat. Hindi naman sa nakadepende ako sa alak para makapagsulat. Hindi mo rin masasabi na kapag lasing lang ako nakakapag-isip ng mas malalim. Mas naiintindihan ko lang ang mga kritikal na bagay kapag nakainom. Gusto ko rin kasi ay emosyonal ako habang nagsusulat. Iyong tipong medyo naiiyak na dahil sa kadramahan ko kahit hindi naman dapat nakakaiyak.

Ako ay nangungulila sa aking sarili. Hinahanap ko iyong nasa loob ko na nagsusulat at nag-iisip. Hindi ko siya makita. Parang naubusan ako ng apoy para tuluyang magsulat ng magagandang akda na malalim pero nakakaaliw. Bakit hindi ko na maulit iyong ginawa ko sa isteydi? Naubusan na ba ako ng mga ideya? O sadyang tama lang ba ng alak kaya ako ganoon ang mga naisulat ko dati? Hindi na ba ganoon kalawak ang aking isipan? Dati kasi ay sobrang dami kong gustong isulat. Pero ngayon, kahit isang pahina ay hindi ko matapos. Makatapos man, walang saysay tulad nitong ginagawa ko. Sana ay bumalik na ang dating ako. Iyong ako na palaging nagmamasid at nag-iisip para ikritik ang lipunan. Iyong buong tapang na nagsusulat, walang sinasanto, walang kinakakatakutan parang mga Tulfo.
Biglaan rin akong naubusan ng mga salita. Dati kasi para akong manunula kapag nagsusulat. Gusto ko iyong medyo pantay. Kahit hindi ko sinasadya, para sa akin ay maganda iyong paglalaro ko sa mga salita. Ngayon, wala na. Para akong kinder na napipilitan lang magsulat. Walang lambing ang mga salita. Walang libog. Sa madaling salita, hindi masarap basahin, nakakasuya. Binabalik-balikan ko nga iyong mga dati kong naisulat, ang sarap basahin. Hindi ko kasi lubos maisip na ako ang nagsulat ng mga iyon. Natutuwa ako na nalulungkot. Masaya ako kasi alam ko na may nagawa akong may kabuluhan. Ana nakakalungkot nga lang ay hindi ko na ito maulit. Parang nawala ang kakaunti kong talento sa pagsusulat.

Sana ay maibalik ko iyong dati. Iyong dating manunulat na kahit nakaISTEYDI lang sa isang tabi ay kayang gumawa ng magagandang akda. Iyong tipong kahit anong oras ay kayang magsulat. Iyong tipong pwedeng manalo sa Palanca. Iyong tipong manunulat na pagsasayangan ng oras ni Jun Cruz Reyes para basahin lang ng bahagya ang kanyang akda. Sana ay huwag ako tuluyang maubusan ng mga ideya. Sana ay huwag ako talikuran ng mga salita. At sana ay manumbalik na ako, isang manunulat na nagsusulat ng buong puso at nakakagawa ng akdang mayroong sariling kaluluwa.

(Kung nais niyo nga palang makakuha ng kopya ng Isteydi, magtext lang kayo sa 09275904586.)

0 Comments:

Post a Comment

<< Home