Isteydi: Mga diskursong nabuo sa tambayan

Wednesday, February 22, 2006

Sabi ko na nga ba!!!

Anong tinitingin-tingin mo diyan? Oo, ikaw nga. Tama ang hinala ko na kapag nag-iwan ako ng bakas ay hahanapin mo kung sino ako. Sinadya kong ipaalam sa iyo na pinag-oobserbahan din kita. Binabasa ko rin kung ano ang nasa isip mo. Pinipilit ko kasing intindihin kung bakit ganyan ka mag-isip, walang kwenta. Hindi ko kasi maintindihan kung sino ka ba sa buhay ko at pilit mo akong pinakikialaman. Hindi nga kita kilala at paniguradong hindi mo ako kilala. Sino ka ba? Diyos ka ba? Akala mo kung sino ka umasta. Dahil ba andiyan ka sa posisyon na yan at nagkaroon ka ng karapatan para makialam sa buhay ng may buhay? Dahil ba sa hawak mong kaunting kapangyarihan kaya pilit mong sinisira ang aking reputasyon at pagkatao? Dahil ba sa baluktot mong konsepto ng moralidad kaya pilit mong pinangangalandakan na ako ay makasalanan? Ikaw ba ang gumawa ng mga panuntunan ng tama at mali? Ikaw ba ang nakakaalam ng lahat? Sino ka ba? Para sa akin ay isa kang walang kwentang nilalang. Hindi sa nilalait kita, pero iyon ang ipinaparating ng iyong mga ginagawa.

Samu’t saring isyu ang binabato mo sa akin. Sinisira mo ako sa mga taong totoong nakakikilala sa akin. Winawasak mo ang aking pinakaiingatang pangalan. Binasag mo ang tahimik kong pamumuhay. Gumawa ka ng mga nakapapangambang istorya tungkol sa buhay ko. Pinilit mo akong pabagsakin habang nakatalikod ako. Nilagyan mo ng dungis ang pangalan ko kahit puro kabutihan lang ang gusto kong gawin. Teka lang, kilala mo ba ako? Ano ba ang alam mo sa buhay ko? Mag-isip ka nga. Hindi mo ako kilala. Kung nagawa mo iyon sa akin, mas matindi pa dun ang kaya kong gawin sa iyo. Ang kaibahan lang ay lumalaban ako ng patas. Hindi ako kagaya mo na naghahanap ng kakampi tapos hindi pa ako kayang harapin. Ako kaya ko. Kaya kong ipamukha sa iyo na kaya kong lumaban kahit mag-isa. At higit sa lahat, kaya kong lumaban ng harapan at sabayan. Sa madaling salita, hindi ako duwag kagaya mo.

Ano, magrereklamo ka na naman? Ipagkakalat mo na ganito ang mga naisulat ko? Takot ka na naman ba? Maghahanap ka na naman ng mga kakampi mo? Magsusumbong ka na naman sa mga taong nakakikilala sa akin? Pinilit mo akong maging ganito kaya huwag kang magreklamo. Nananahimik ako noon at hindi kita pinakikialaman. Hindi ko iniistorbo ang buhay mo. Ang hilig mo kasi makisali kaya ito ang napapala mo. Nga pala, nakakatulog ka ba sa mga pinaggagawa mo? Siguro oo, kasi sanay ka na yatang manggago. Para ka kasing demonyong nagkatawang-tao. Nagpipilit ka pa na ipamukha sa ibang tao na napakabait at napakalinis mo. Hindi ba, kasuklam-suklam ang mga ginawa mo? Pinilit mo pang huwag na ako kausapin ng mga tao para ang bersyon mo ang maging tama. Buti na lang hindi sila masama kagaya mo at kinausap nila ako. Nga pala, ano nga ba ang alam mo at putak ka ng putak sa likuran ko? Parang ang tapang mo sa likod ko pero takot ka naman sa akin at hindi mo ako makuhang kausapin ng harap-harapan. Napapahiya ka lang tuloy. Para maganda, magpapakilala ako sa iyo para naman magkaroon ka ng kaunting kaalaman tungkol sa buhay ko.

Normal ako na bata noon, naglalaro at maraming kaibigan. Pero kahit mahilig akong maglaro noon ay mataas pa rin ang mga marka ko dahil siguro nabigyan ako ng kaunting talino. Sa katunayan ay maaga ako nagsimulang mag-aral. Limang taon pa lamang ako noong pumasok ako sa elementarya. Kahit medyo bata ako ay mas nakasasabay naman ako sa aking mga kamag-aral. Sa katunayan ay mas mataas pa ang mga grado ko sa kanila kahit papetiks-petiks lang ako. Kahit hindi ako nagreview ay mataas ang marka ko sa mga pagsusulit. Kaya hindi ko binuhos ang lahat ng panahon ko sa pag-aaral. Itinuon ko ang aking atensyon sa musika. Bata ako nagsimula mag-aral maggitara. Pitong taon lang ako noon. Gusto ko kasing maging kagaya ng tatay ko noon. Gusto ko kasi siyang tumipa ng gitara. Sa awa ng Diyos ay mabilis akong natutong maggitara. Mga dose anyos ako noong magsimula akong tumugtog para sa mga youth fellowship ng aming simbahan. Dito ako nahasa. Alam ko kasi na ginabayan ako ng Panginoon kaya mabilis kong naintindihan ang musika. Mayroon pa ngang nagprophecy sa akin na panauhing tagapagsalita sa gitna ng kanyang sermon na ako daw ay biniyayaan ng Diyos ng talento sa musika, partikular sa mga instrumento. Nabatid niya na payayabungin ng Panginoon ang aking talento. Simula noon ay naging mabilis ang debelopment ng aking talento. Natuto ako ng iba’t ibang instrumento. Kaya noong nangailangan ang bagong tatag na simbahan namin sa Cavite ng keyboardista, malugod kong tinanggap ang responsabilidad.

Sa kasamaang palad, medyo naligaw ako noong panahong iyon. Naging mayabang kasi ako. Kinain ako ng talento ko. At naghanap ako ng pagyayabangan ng talento ko. Natuto akong uminom at manigarilyo para maging “in” sa bago kong barkada. Nalimot ko na ang talento ko ay nagmula sa Kanya. Buti na lang at nadiscern kaagad iyon ng discipler ko. Inalalayan niya ako habang nilalakbay ko ang kapusokan ng aking kabataan. Patuloy akong nagsilbi sa simbahan. Doon nabuo ang pagmamahal ko sa musika. Naisip ko na ito ang gusto kong gawin habambuhay, ang maging isang musikero.

Ngunit hindi sumang-ayon ang aking magulang sa nais kong patunguhan. Pinilit nila akong mag-aral ng pag-iinhinyero sa La Salle kasi iyon daw ang nababagay sa akin dahil magaling daw ako sa numero at ito ang linya ng aming negosyo. Ako ay lubos na nalungkot dahil bigla nilang dinurog ang pangarap ko.

Ngunit may naghihintay pala na oportunidad sa akin. May nakapansin ng aking talento sa simbahan at inalok ako kung gusto ko bang tumugtog sa isang banda na mayroon ng regular na pwsesto at kita. Dala ng aking kabataan, kinse anyos pa lamang ako noon at 1st year sa La Salle, dali-dali ko itong tinanggap. Isinantabi ko ang aking pag-aaral ng walang paalam sa aking mga magulang. Dahil dito ay napilitan akong magsarili. Natuto akong tumayo sa sarili kong paa at hindi naman ako pinabayaan ng aking talento. Ang talento ko ang aking naging puhunan. Ilan taon din akong nabuhay ng nakabukod. Sa murang edad ay naranasan ko nang buhayin ang aking sarili. Naging masaya naman ako. Naisip ko kasi na natupad na ang ipinapangarap ko. Kumikita ako at masaya ako sa ginagawa ko.

Pagkalipas ng 6 na taon ay napuno ako ng lungkot. Para kasing may kulang sa buhay ko. At doon ko napagtanto na napapanahon na upang magbalik ako sa kolehiyo. Nagulat ang aking magulang na naisipan kong mag-aral muli kaya binigay nila ang kanilang suporta. Naging masaya sila sa akin.

Ngayon ko natuklasan na may iba pa pala akong kakayahan. Kaya ko palang magsulat (ayaw na ayaw ko ito noon), maging aktibo sa isang komunidad at maging responsible. Nagkaroon ako ng realisasyon na kailangan ko palang makilahok sa mga isyung panlipunan, politikal at kultural. Natuklasan ko na gusto ko pala ng pagbabago, hindi lamang sa estado ng aking pamumuhay kundi para sa nakararami. Alam ko na hinubog ako ng panahon at karanasan para maging ganito. Kaya ipinapaubaya ko na sa tadhana kung saan man ako makararating.

Doon ay napansin ako ng mga estudyante at hiniling nila akong maging lider. Sa katotohanan ay ayoko sapagkat alam kong mabigat ang responsabilidad na ito. Pero sumagot ako sa hamon ng panahon. Hindi ko man kayang lutasin ang mga problema ay susubukan ko. Alam ko na may kapasidad, kakayahan, talino at talento ako na maaaring makatulong sa kapwa ko. At alam ko na malinis ang hangarin ko. Hindi kasi ako sakim sa rekognisyon. Ayoko ngang nababanggit ang pangalan ko sa entablado. Ayoko ring nakikita ang pangalan ko na nakapaskil sa kung saan-saan. Ayoko kasing kumilos para bumango ang aking pangalan o gumanda man ang aking record. Gusto ko lang umaksyon kasi iyon ang sinisigaw ng puso ko. Gusto ko kasi ay malinis ang motibo at inspirasyon ng aking mga aksyon. Wala kasi akong hangaring masama…

At dito ka na papasok. Ang iyong paninira. Ang iyong masamang motibo.

Basta ang alam ko malinis ang pamumuhay ko. Wala akong ginagambalang tao. Wala akong inaagrabyado. Wala akong sinisirang buhay. At higit sa lahat, may mga totoong tao na nakakikilala at rumerrespeto sa ugali at kakayahan ko. Biruin mo, sinaraan mo na ako at hindi man lang sila nagambala at patuloy pa rin nila akong sinuportahan. Alam kasi nila na wala akong masamang hangarin. Alam rin nilang hindi ako mapanamantala. Kahit bigyan ako ng karampot na kapangyarihan ay kaya kong gamitin iyon para sa ikabubuti ng nakararami. Hindi kagaya mo.

Ngayon mo ilabas ang tapang mo. Ipaglaban mo ang paniniwala mo. Harapin mo ako kahit sa isang diyalogo. . . O kaya mas maganda, suntukan na lang tayo. Ano, payag ka ba?

0 Comments:

Post a Comment

<< Home