Isteydi: Mga diskursong nabuo sa tambayan

Wednesday, October 25, 2006

Bagong Umaga

Panibagong umaga. Umagang kay lungkot, puno ng hinagpis at pighati. Marahil dala ito ng malakas na pagbuhos ng ulan o kaya’y dala ng matinding pag-ihip ng hangin. Bakit kasi nagkataon pa na ganito ang panahon? Sumabay pa sa lungkot na aking nadarama. Mas magaan siguro ang pakiramdam ko kung mataas ang sikat ng araw. Iyong tipong nakangiti sa akin si kaibigang araw. Kaya nga lang nagtago siya siguro dahil pati siya ay nagtatampo sa akin. Bakit kasi ako ganito? Bakit kasi kailangan pang komplikado? Bakit kasi hindi ako nadala? Parang paulit-ulit lang. Dapat nga ay sanay na ako sa ganitong sitwasyon, ngunit hindi pa pala.
Aaminin kong sanay na ko sa hiwalayan. Noon nga lang ay nagtatago ako. Hindi ako sanay sa konprontasyon. Mas sanay ako na nang-iiwan sa ere. Kulang na lang ay magkubli ako sa saya ng nanay ko. Ngunit hindi ko rin maaaring gawin iyon sapagkat ultimo siya ay babatukan ako. Palagi kasi akong nasesermonan ng nanay ko tuwing darating itong mga pagkakataon na ganito. Wala daw kasi akong kadaladala. Bakit daw kasi ang hilig ko manakit ng damdamin? Bakit kasi sanay akong mang-iwan sa ere? Bakit daw ako nagmana sa erpats ko?
Masaya naman kami noon kahit komplikado ang aming sitwasyon. Kahit nagpapakulong kami sa apat na sulok ng kanyang silid masayang-masaya kami. Puno ng tawanan, minsan may iyakan pero kung susumahin, walang humpay na kaligayahan ang aming pagsasama. Kahit hindi kami makalabas, makanood ng sine, maglakad ng magkahawak-kamay at kung ano-ano pang ginagawa ng normal na nag-iibigan, masaya kami. Kahit sa gabi lang kami maaaring tumambay, kahit sa kung saan-saang liblib na lugar kami mag-ubos ng oras, ayos lang. Masaya kasi kami.
Saksi ang apat na sulok ng kanyang silid kung paano namin binuo ang aming mga pinangarap. Palagi niya naririnig kung ano ang aming mga plano, at kung paano kami umaasa na ang lahat ay magiging maayos rin pagdating ng tamang panahon. Habang iginuguhit namin sa aming imahinasyon ang aming mga pangarap, unti-unti itong hinahabi ng tadhana. Kaya nga akala namin ay ayos na ang lahat at ang tamang panahon na lamang ang aming hinihintay para maipamalas na namin sa buong mundo ang aming wagas na pag-iibigan.
Ngunit sinira ko ang lahat. Nagawa kong gawing bangungot ang mga panaginip. Nagawa kong wasakin ang bukas upang mapagbigyan ang kasalukuyan. Pinilit kong ipaintindi sa sarili na ang mali ay maaari ding maging tama. Ganito lang yata talaga ako. Tagasira ng mga bagay na pinipilit buoin ng tadhana. Bakit kasi ginawa akong ganito? Bakit kailangan pang makasakit ako? Bakit kailangang may hangganan ang kaligayahan?

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home